He is risen!

Kochani Moi,

Z bloxa, bloggera, twittera, fejsbuka, rssów, rzeczywistości, nierzeczywistości, komunikatorów, Europy, Ameryki idt.

Wczoraj mój hipsterski pastor (sic! - nareszcie znalazłam słowo na jego wieczne wspak do ogólnych trendów) ogłosił publicznie, że kochać należy i mało tego - to nic złego, a nawet właściwego. To dobrze - wplótł się niejako w Matki myśli, które jakoś tak skore do kochania się zrobiły.

Nie wiem czy wierzycie i jak wierzycie - faktem jednak jest, że dni wolne od pracy macie. Dlaczego? Może obchodzicie święta Pesach, a może świętujecie Zmartwychwstanie Jezusa, albo zwyczajnie korzystacie z dni ustawowo wolnych od pracy. 

Ja - Matka Królika zdecydowanie zamyślam się nad tym drugim, choć chętnie z ciekawości celebrowałabym też to pierwsze. Przystaję na moment, poza religią (!), poza tradycją, żeby podziękować Temu Który Jest za to, kim ja jestem i po co jestem, za to, że kocha mnie taką jaką jestem - zołzę, pełną błędów, zawieszoną pomiędzy realnością i marzeniami, nieudolną  matkę. Podziękować, za to, że kocha Was - nawet jeśli wszyscy wokół mówią inaczej, bo świat  wygląda źle, a życie nie jest takie jak powinno być...

Dobrych dni czytacze. W zatrzymaniu się nad historią sprzed ponad 2000 lat, która trwa nadal. 

Matka Królika

pięć zero

Matka została zmuszona obejrzeć wczorajszy mecz. Dlaczego? Bo ma syna proszę Państwa, który o 21 poszedł spać, a Matka dzielnie za niego patrzyła jak panowie kopią piłkę. Tata Królika zaś piłką nożną interesuje się może w 5%, w związku z tym cały mecz przesiedział przez ekranem komputera, wcale nie po to, żeby czytać komentarze na TT.
 

Rano, jeszcze w pół śnie syn-królik wywołał mnie do odpowiedzi i dzielnie musiałam wyrecytować kto po kolei strzelił gola (Lewandowski-Piszczek-Lewandowski-Teodorczyk-Kosecki? - Królik wybaczy jak się pomyliłam).
 

Generalnie na meczach Matka się nie zna, mimo tego, że jako dziecko wrzucona była w towarzystwo mocno tym sportem zainteresowane. Podobały się jej panie z pomponami, dzieci wprowadzające piłkarzy, żółta piłka, A.Boruc (a jakże) oraz tłiterowe komentarze panów Serafina i Żyżyńskiego.
 

Podsumowując, Matka zdała sobie sprawę, że siedziała przed tv w składzie Łódź-Janowice wielkie-Düsseldorf, co niewątpliwie miało swój urok.

Znalezione, nie kradzione

Lubię napić się grzanego wina z bakaliami w herbaciarni „Dwa Księżyce”

Lubię słuchać o czym szumią drzewa

Lubię być zgryźliwa, kiedy mocno kocham, a raczej muszę ze względu na nieumiejętność wyrażenia w słowach mówionych tego co myślę

Lubię kiedy ci, którzy nie zwykli byli tego robić głośno się modlą

Lubię zapach jaśminu, sosny, pomarańczy i goździków

Lubię robić z siebie wariata, niekoniecznie zaś toleruję gdy ktoś ze mnie go robi

Lubię się wypisywać i czytać myśli innych

Lubię spoglądać na żółte kwiaty

Lubię wąchać świeży atrament z pióra

Lubię zostawiać listy tym, których kocham zachłannie

Lubię głaskać po głowie T.

Lubię bose stopy Estelka*

Lubię pomilczeć po dwóch stronach stołu

Lubię myśleć o niebie

Lubię kiedy dzieci są dziećmi

Lubię oddychać wolnością

Lubię być obok 

I lubię też rysować na esspreso, na pojedynczych kartkach i na bardzo ważnych notatkach tych, z którymi pracuję

Napisałam w 2008 roku i nic (prawie) się nie zmieniło

*O Królika oczywiście chodziło, który w różnych rzeczywistościach nosi różne imię

Na wylocie z Wrocławia na gorąco

Matka wróciła do swojej kolorowej (wcale nie szarej) łódzkiej rzeczywistości. Dwa dni we Wrocławiu naładowały jej głowę myślami i emocjami do przelewu. Od pociągu, poprzez tramwaje na autobusie kończąc było rewelacyjnie, pozytywnie, zimno, słonecznie i tak odrobinę na granicy szaleństwa. Z Anneke i Maroon 5 na uszach, tańcząc w środkach komunikacji miejskiej, na przystankach, pętlach i chodnikach, z myślami gdzieś na styku nieba i ziemi. Każda godzina była pełna inspiracji ludzkimi charakterami na podstawie których z pasją można by tworzyć kolejne rozdziały książek. Charakterami (Matka ma na myśli jeden konkretny), które w swojej postawie mogą zawstydzić całą rzeszę zdeklarowanych chrześcijan, codziennie pytających siebie: "What Would Jesus Do?" - na pytaniu zaczynając i jednoczesnie kończąc. Matka w związku z powyższym trwa w nieustającym szoku.

Jak widać zbyt wiele do szczęścia mi nie potrzeba. Jedynie wyrwanie z koła codziennych obowiązków i pobycie wewnętrznym człowiekiem na zewnątrz, ze wszystkimi jego wadami, słabościami. Królik zaś miał się na tyle dobrze, że serce Matki pozostało na swoim miejscu nie rozdzierając się pomiędzy Polską Centralną a Dolnym Śląskiem.

Czytaczy moich kochanych pozdrawiam i życzę Wesołych Świąt Bożego Narodzenia :)